Już słońce padło, już horyzont ciemny,

Już płucze Feba ocean podziemny,

Już ptak spoczywa, szum ustał i głuchem

Las się dębowy odzywa posłuchem,

Już wszytkich skrzydły okrył sen słodkiemi

I cichy pokój rozciągnął po ziemi,

Już i promienie zgasły kanikuły,

Ja tylko nie śpię. jam tylko sam czuły.

Wszytkie te gwiazdy widzą me niewczasy,

Kiedy wieńcami zdobię twe zawiasy

Albo-ć sen słodzę śpiewaczymi głosy,

Albo skrzypkami, choć się boją rosy.

Otwórzże okno, uchyl okiennice,

Rozśmieje się noc, jako gdy z. łożnice

Rumiana Zorza od Tytona wstaje

I świetną barwę brudnym cieniom daje;

W dzień się opalisz, ale nocy chłodnej

Nie kryj mi. Jago, twarzy grzechu godnej.


Strapieni ludzie, źle się z wami dzieje,

Lecz miłość ze mną okrutniej poczyna:

Was człowiek, a mnie silny bóg zacina,

Wy macie wyniść, jam bez tej nadzieje.



 

Was spólne słońce, mnie własny jad grzeje,

Was pręt od grzbieta, mnie z serca zacina,

Wam nogi łańcuch, a mnie szyję zgina,

Wam ręka tylko, a mnie dusza mdleje.

 



Was wiatr, a mnie ból ciska na przemiany,

Was prawo, mnie gwałt trzyma w tym więzieniu,

Wam podczas sternik sfolguje zbłagany,

 



Ja darmo czekam ulgi w uciążeniu.

A w tym jest mój stan nad wasz niewytrwany,

Że wy na wodzie, ja cierpię w płomieniu.