Nie tyle Puszcza Niepołomska zwierza,

Nie tyle ordy janczarskie żołnierza,

Nie tyle pszczółek ukraińskie ule,

Nie tyle włoskich kortegian gondule,

Nie tyle babskich strzał krymskie sajdaki,

Nie tyle gwoździ indyjskie karaki,

Nie tyle wrzecion brabanckie kądziele,

Nie tyle kółek młyn, co jedwab miele,

Nie tyle śledzi od północy morze,

Nie tyle różnych barw tęcza i zorze,

Nie tyle Loret toczony pacierzy,

Nie tyle Wiedeń sieci i obierzy,

Nie tyle gdański port łasztów tatarski,

Nie tyle książek frankfortskie jarmarki,

Nie tyle wiosna kwiatków, lato kłosów,

Jesień owoców i organy głosów,

Gwiazd jasne niebo, piasku morskie brzegi,

Kropel spory deszcz, spłachcia gęste śniegi.

Nie tyle mają i jeziora trzciny,

Jak ja mam bólów dla mej Katarzyny.


Strapieni ludzie, źle się z wami dzieje,

Lecz miłość ze mną okrutniej poczyna:

Was człowiek, a mnie silny bóg zacina,

Wy macie wyniść, jam bez tej nadzieje.



 

Was spólne słońce, mnie własny jad grzeje,

Was pręt od grzbieta, mnie z serca zacina,

Wam nogi łańcuch, a mnie szyję zgina,

Wam ręka tylko, a mnie dusza mdleje.

 



Was wiatr, a mnie ból ciska na przemiany,

Was prawo, mnie gwałt trzyma w tym więzieniu,

Wam podczas sternik sfolguje zbłagany,

 



Ja darmo czekam ulgi w uciążeniu.

A w tym jest mój stan nad wasz niewytrwany,

Że wy na wodzie, ja cierpię w płomieniu.