Trudno zrozumieć, co się w ciebie wlewa,

Takeś odmienna i takeś pierzchliwa:

Raześ mi frantem, drugi raześ szczerą,

Raz przyjacielem, drugi raz przecherą,

Raz ze mną wiernie, drugi raz mię zdradzisz.

Raz się pojednasz, drugi raz powadzisz.

Tak cię natura chciała wykształtować,

Ze nie wiem, jako z tobą postępować.

Boże, żeś nie dał do serca okienka,

Żeby zrozumieć, jaka to Jagienka!


Nie dziwna to u mnie, pani,

Że cię każdy, kto zna, ga - lante wspomina;

Doglądasz bydła, przędziwa,

Przy tym wolisz szklankę pi - gwów usmażyć.

Przyznać ci, jak aptekarce,

Że umiesz wysuszać gar - garyzmy.

Przy stole-ć to nie nowina,

Że ci nie nastarczą wi - dełek rozbierać;

Skąd kiedy w taniec poskoczysz,

Pewnie się rześko zato - nie powstydzisz.

Nie mierzi cię gość życzliwy,

A mąż patrząc dobrze ży - je z tobą;

Zwłaszcza gdy kto nieubogi,

Wyjednasz mężowi ro - czną intratę.

Nawet przed chudym pachołkiem

Nie pysznaś z swoim nado - bnym ukłonem.

Więc to dziwna, że cię chwalą,

A gdzie indziej takie pa - nie kanonizują.