Noc, człowiekowi na pokój stworzona,

Już swoje wronę pędzi na świat klacze,

Ale to pomoc darmo pożyczona,

Gdzie umysł smętny i serce żebracze.





Mnie dzień, mnie i noc trapi ubrudzona;

Tak mnie jej cienie toczą żywe płacze,

Jako twarz Zorze ślicznie zarudzona,

Choć ta wraz ze mną rosą swoją płacze:



 

Pomni snadź, co dla Cefala cierpiała,

Świadoma dobrze troskliwej miłości,

Stąd i na mój ból patrzy miłosiernie.



 

Zorzo, chcesz-li mi pomóc żalu wiernie,

Zbądź tej różanej swojej rumianości,

A oblecz bladą farbę mego ciała.


Nie dziwna to u mnie, pani,

Że cię każdy, kto zna, ga - lante wspomina;

Doglądasz bydła, przędziwa,

Przy tym wolisz szklankę pi - gwów usmażyć.

Przyznać ci, jak aptekarce,

Że umiesz wysuszać gar - garyzmy.

Przy stole-ć to nie nowina,

Że ci nie nastarczą wi - dełek rozbierać;

Skąd kiedy w taniec poskoczysz,

Pewnie się rześko zato - nie powstydzisz.

Nie mierzi cię gość życzliwy,

A mąż patrząc dobrze ży - je z tobą;

Zwłaszcza gdy kto nieubogi,

Wyjednasz mężowi ro - czną intratę.

Nawet przed chudym pachołkiem

Nie pysznaś z swoim nado - bnym ukłonem.

Więc to dziwna, że cię chwalą,

A gdzie indziej takie pa - nie kanonizują.